Documentaire

IK BEN ER EVEN NIET

Absence epilepsie speelt zich af aan de grenzen van het bewustzijn. Is het alleen een ziekte of ook een deur naar een ruimer bewustzijn?

Het kan gebeuren terwijl je in de branding speelt, of zittend voor je rekenschrift in het schoollokaal. Volgens de doktoren heb je dan geen bewustzijn en ben je er dus even niet. Maar je ziet, hoort en voelt overweldigende en verontrustende dingen. Je dwaalt door tunnels die zwarte kubussen worden, of je wordt beslopen door een wolf, tot je zijn adem voelt.
De maakster van deze film kent absences uit eigen ervaring en voedde een zoon op die ze ook had. De film roept de vervreemding en tijdloosheid van de absence-ervaringen op met poëtische beelden en suggestief geluid. En gaat in op de angst en eenzaamheid die veroorzaakt wordt door  het onbegrip van anderen voor deze radicaal onwerkelijke ervaringen.
Via gesprekken met familieleden, jonge mensen die absences hebben en hun samenwerking met kunstenaars ondervraagt de film dit verschijnsel als veel meer dan een aandoening. Een bezoek aan Anish Kapoor en zijn werken met Vantablack, het ultieme zwart dat ogen en hersenen ieder houvast ontneemt, roept vragen op over de grenzen van het bewustzijn. Daar waar lichaam en ziel verschillende werkelijkheden lijken te bewonen.
Absences zijn vaak angstig en lastig mee te leven, maar ze herbergen ook een groot geheim, een wonder-wereld. Het mysterieuze niet-zijn dat op de bodem van ons bestaan ligt kan, net als de sterrenhemel, zowel een thuisgevoel als een grote angst oproepen. Wat zijn we meer dan ons lichaam? Waar komt dat extra vandaan?